Van jongs af aan was ik omringd door de schilderkunst van mijn vader. Hij schilderde met olieverf: landschappen, boerderijen, en als specialiteit het Hindelooper schilderwerk, met die sierlijke bloemen op oude melkbussen. De liefde voor het vak is mij dus letterlijk met de paplepel ingegoten.

Vroeger schilderde ik vooral wat ik mooi vond en waar ik van kon genieten: een schilderachtig dorpje in Italië zoals Camogli, of een vissersboot op het strand. Jarenlang was schilderen mijn uitlaatklep. Tot de kinderen kwamen en ik ging werken: ik opende mijn eigen meubelwinkel, Hal 8, en raakte het penseel niet meer aan.

Na de winkel werkte ik nog een aantal jaren als fotografe en styliste voor Spinder Design. Prachtig en creatief werk, maar toen ik daar uiteindelijk mee stopte, merkte ik pas echt hoezeer ik het miste om zélf iets te maken.

En toen kwam corona: de wereld stond even stil en alles werd gereset. Mijn dochter, ook creatief aangelegd, kwam met een idee van Pinterest om samen een structuurschilderij te maken. We stapten in de auto, haalden de spullen en ik was op slag weer in mijn element.

Wat begon met dat ene structuurschilderij groeide al snel verder: ik ging werken namaken, probeerde nieuwe technieken uit en schilderen werd opnieuw een vast onderdeel van mijn leven. Nu, vier jaar later, staat mijn atelier vol eigen werk en heb ik al menig schilderij en portret in opdracht mogen maken. Op een paar portretlessen na is alles autodidactisch: ik leer door te kijken, te proberen en vooral heel veel te doen.

Naast het delen van mijn werk vind ik het misschien nog wel leuker om mensen te helpen. Ik kom uit de interieurwereld, en hoe vaak hoor ik niet: "Een kunstwerk kiezen voor mijn woonkamer? Dát is misschien wel het allermoeilijkste in mijn huis." Precies daar wil ik bij helpen. Iedereen verdient een werk dat écht bij hem of haar past: het droomschilderij.